ఆ క్షణం.. ఆ..ఆ.. క్షణం

http://chirb.it/yArD3d

ఆ క్షణం.. ఆ..ఆ.. క్షణం

ఆ క్షణం.. ఆ..ఆ.. క్షణం

గుండె బరువంత – గొప్ప పులకింత

మనసంతా           – నమ్మలేనంతగా . . .

ఆ క్షణం.. ఆ..ఆ.. క్షణం

తొలిసారి నిను చూసినా

నా చేతుల్లో నిను తాకినా

గాలే ధూళై పోతుందేమో

స్పర్శే మలినం కానుందేమో

నా శ్వాసే అడ్డై నిలిచిందేమో

అనుకుంటూనే నేనూ . . .

నీ రక్షణ కవచం అయిపోతుంటే

ఆ క్షణం.. ఆ..ఆ.. క్షణం !!

గజ గజ వణికే చలిలో

ముచ్చెమటలు పడుతూ ఉంటే

మీ అమ్మ అలిసింది నీ జన్మతో

మీ నాన్న చల్లబడే ఆ వార్తతో

ముచ్చటగా మూడో మనిషి

వెచ్చగా చేరిన సంతోషంలో

ఆ క్షణం.. ఆ..ఆ.. క్షణం  !!

మెట్రో వస్తే మనకి ఈ సమస్యలేమీ ఉండయి

ఎమ్.ఎమ్.టి.ఎస్
వికలాంగుల భోగీ

నేనొక్కడినే అర్హుడిని

భోగీ అంతా నిండుగా ఉంది.

నా ఎదురుగా ఓ పెద్దాయన. బాగా మాసి పోయిన ప్యాంటు, చొక్కా. ఆ పోలీసోడు టికెట్టు చూపించమన్నాడు. చాలా విసురుగా, కోపంగా చూపించాడు. పోలీసు శాంతించాడు. నాకెందుకో అతని సమాధానం, అతని బాడీ లాంగ్వేజ్ లో ఏదో విశిష్టత కనబడుతుంది. నెమ్మదిగా అతను చిరాకు నుండి నార్మల్ మొహం లోకి మారుతున్నాడు. ఇంతలో ఎవరి గోల వారిది. ఏవండీ మనకు గోదావరి అందుతుందా? నేను ఖమ్మం వెళ్ళాలి. ఇంకో ఆయన ఫోన్ లో ఎవరికో చెబుతున్నాడు, వరంగల్ పాసింజర్ నాంపల్లిలో బయలుదేరిందట, నేను సికందరాబాదులో క్యాచ్ చేస్తాను. అతను అందరితోనూ మాట కలపడం ప్రారంభించాడు. చాలా హుషారుగా, తెలుగు రాష్ట్రాలలో ప్రతీ ప్రాంతం తనకు తెలుసు అన్నట్టుగా మాట్లాడుతున్నాడు. మండుతున్న ఎండలు గురించి సంభాషణ జరుగుతుంది. ఏ ప్రాంతంలో ఎంత ఉష్ణోగ్రత ఉన్నదో చెబుతున్నాడు, రాజకీయం మాట్లాడుతున్నాడు. వార్తా పత్రికలన్నీ బాగా చదువుతాడనిపించిండి. నేను చాలా ఆశక్తిగా, అతని చూస్తూ, వింటూ ఉన్నాను. ట్రైను జేమ్స్ స్ట్రీట్ దగ్గర ఆగింది. టాపిక్ ట్రాఫిక్ మీదకు మళ్ళింది. రోడ్డు, రైలు అన్నీ ఈ ట్రాఫిక్ జామ్ లోనే అక్కడ సారాంశం. ఇంతలో అతను అన్నాడు "మెట్రో వస్తే మనకి ఈ సమస్యలేమీ ఉండయి". నాకు అర్ధం కాలేదు. ఎలా అని అడిగాను. అతనే చెప్పాడు "మెట్రో కి ట్రాఫిక్ జామ్ ఉండదు కదా. పోవుడు, వచ్చుడు. అంతే. జమ్మున పోతాం". నాకు నవ్వాగలేదు. సూపర్ చెప్పినవ్ భయ్యా అని సికందరాబాదులో దిగిపోయాను.

సత్ర్పవర్థనకి మందెయ్యండి బాబూ

దుబాయ్ సూరి గాడికి నచ్చిన సత్ర్పవర్థన కొత్తూరు సుధాకర్ కి నచ్చడం లేదు, చిన బ్రహ్మదేవం పెద్ద పెసిడెంటుగారి సత్ర్పవర్థన ఆళ్ళ వారికి నచ్చడం లేదు, అమెరికా డాక్టరు గాని నచ్చిన సత్ర్పవర్థన బెంగలూరు ఇంజినీరు గారికి నచ్చడం లేదు, ఆంగ్ల బాసల ప్రొపెసరు సారుకి నచ్చిన సత్ర్పవర్థన అజార్ బైజాన్ లో ఒప్పుకోవడం లేదు, మైసూరులో ఒప్పుకున్నారని సంబర పడితే అస్సాం నుండి దొబ్బులు, షిరీన్ కి నచ్చిన సత్ర్పవర్థన సుజాత ఒప్పుకోవడం లేదు, లల్లీ మెచ్చుకుంటే లిల్లీ పొమ్మంది, ఇదేమిటిరా అని కాకినాడ ప్రేమికుడిని అడిగితే అడవిలో కలుసుకోమన్నాడు, ఏరా తోడొస్తావా అని ఆ బక్కోడిని అడిగితే నీ ఏశాలు నాకు నచ్చవహె అని రైస్ మిల్లులో వదిలేసాడు, చీ... నా సత్ర్పవర్థన ఎవరికి నచ్చట్లేదని పారిపోదామనుకుంటే పాపిగాడు పాఠాలు చెప్పి, హైదరాబాదు బస్సెక్కించాడు. అమీర్ పేటలో అందమైన అమ్మాయి సొంత కంపెనీలో ఉజ్జోగాని పెట్టానన్నాడు. అన్నపూర్ణమ్మ కడుపుకింత పెడతాను గానీ, నా కూతురిని ఆడించాలంది, అమీర్ పేట అత్తాపూర్ చాలా దూరం కదా అని, రెలెక్కి కూసుని ఆలోసింతన్నాను, ఆ ఊరు, ఈ ఊరు ఎందుకులే మనూరులోనే ఏదో చేసుకుని బతుకుదు గానీ ఒచ్చేయ్ మని కంచి లచ్చిమి ఫోను, ఇంత దూరం వచ్చి ఎనక్కి ఏమెల్తాము అని కాసిని మంచీలు తాగి కూసుంటే కమెడీయన్ కిష్ణ గాడు కనిపించి ఏరా డిల్లోగాని ఒచ్చేత్తున్నావా అన్నాడు, ఐడియా బాగానే ఉందని తీసుకెల్తావా అన్నాను, ఎదవ నీకు ఈ మద్య బాగా తిక్కెక్కిందంట రా ఆయుర్వేదం ఇప్పింతాను అని తీసుకొచ్చాడు. బాబూ కాస్త సత్ర్పవర్థనకి మందెయ్యండి బాబూ

ప్లీజ్ అబద్దం చెప్పండి, మీ కాగితం నాకు దొరికింది.

’రాత్రి మేడం గారు ఫోన్ చేసింది’ చెప్పింది మా పనావిడ. మా ఇద్దరినీ పరిచయం చేసింది ఆవిడే. నాకు ఇంట్లో పని చేసే వాళ్ళు కావాలి అని చూస్తున్నాప్పుడు, అతి తక్కువ డబ్బులతో అన్ని పనులూ చేసిపెట్టే వారిని చూస్తానని చెప్పి, ఈమెను మా ఇంటికి పంపించింది. మా ఇంట్లో పని మొదలు పెట్టిన తరువాత జీతం మాట్లాడుకున్నాం. అందరూ ఇచ్చేదానికన్నా ఎక్కువ డబ్బులకు ఒప్పందం కుదిరింది. పరిచయస్తులు పరిచయం చేసిన వ్యక్తి కాబట్టి పని బాగా చేస్తుందనుకుని ఒప్పందం ఖరారు చేసేసాను. ఆ మేడం రాత్రి ఫోన్ చేసారు. ఈ ఫోన్ కి చాలా ప్రాముఖ్యత ఉంది. ఎందుకంటే వాళ్ళిద్దరూ ఈ మధ్య మాట్లాడుకోవడం లేదంట. ఇవన్నీ మెదడులో తిరుగుతుండగా "ఏమిటో విశేషం" అన్నాను. హాలులొ తడిగుడ్ద పెడుతున్న తను తల ఎత్తకుండానే "మా ఇద్దరి మధ్య దూరం పెరుగుతుందని బాధ పడుతుందట. నేను ఆమెను పట్టించుకోవడం లేదని నన్ను నిందిస్తుంది" అని చెప్పి నీళ్ల బకెట్ ను మరో చోటికి మార్చింది. నేను చిన్నగా నవ్వి "పోనీలే.. ఆమెను ఎందుకు దూరం చేసుకోవడం. మాట్లాడితేనో, వెళ్ళొస్తేనో అంతా సర్దుకుంటుంది" అన్నాను. ముందుకు వాలిన ముంగురులను వెనక్కి తోసి, జారిపోబోయిన పవిటను మళ్ళీ దోపి, చేసున్న పనిని ఆపి, నా కళ్లల్లోకి సూటిగా చూస్తూ "ఆమె నా మనసు బాధ పెట్టింది. నేను వెళ్లను" అంది. 

మా పనావిడ మాంచి సరదా మనిషి. ఆమె ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టగానే నిద్రపోయినోళ్ళంగా లేచి కూర్చుంటారు. గల గలా cube digital లాగా మాట్లాడుతూ ఉంటుంది. ఆ మాటలలో ఎక్కువ సమయం నా పెళ్ళి గురించే. ప్రతీ రోజూ ఆ విశయం మీద నేను, మా అమ్మ, అ సమయానికి ఉన్న అతిధులు, మరియు మా పనావిడ సరదాగా గడిపేస్తుంటాం. కానీ ఈ మధ్య మా పనావిడ ఆ మేడం గారి మీద ఎడ మొహం, పెడ మొహంగా ఉన్నట్టు చెబుతూనే ఉంది. నేను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. ఓ రోజు మా అమ్మతో ఓ మాట చెప్పింది. "అస్తమానూ మీ అబ్బాయికి సంబంధం చూడమని అడుగుతున్నానని నువ్వే చేసేసుకో పెళ్ళి అని మోటు సరసం ఆడింది మా మేడం అంది. మీ అబ్బాయికి నా తమ్ముడు వయసో, నా పెద్ద కొడుకో వయసో ఉంటుంది. నాకు చాలా బాధ అనిపించింది. అందుకే ఆవిడ దగ్గరకు వెళ్లడం మానేసాను. మీ అబ్బాయికి తెలిస్తే బావుండదు" అని అమ్మ దగ్గర బాధపడిందట. అదే విశయాన్ని మనసులో పెట్టుకుందని నేను అనుకుంటున్నాను. అందుకే నేనేదో సర్చి చెప్పే ప్రయత్నం చేసాను. 

హాలులో తడిగుడ్డ పెట్టడం పూర్తయిన తరువాత మాస్టర్ బెడ్ రూం లో పని మొదలు పెట్టింది. నేను వంట గదిలో ఉన్నాను. "ఏవండోయ్. మీరు, మేడం ఈసారి ఫోన్ లో మాట్లాడుకున్నప్పుడు నేను మీ ఇంట్లో పని చేయడం లేదని చెప్పండి" అంది. తను ఈ మాట ఎందుకు అనాల్సి వచ్చిందో నాకర్ధం కాలేదు. "నేనెందు అలా చెప్పాలి. నేను చెప్పను" అన్నాను. నాకింత సహాయం చేసి, నాకో పని మనిషిని ఏర్పాటు చేసిన ఆవిడకు నేను అబద్దం చెప్పాలా? కుదరదు అన్నాను. సార్ నా మాట వినండి. మీకు తెలియని విశయం ఒకటుంది. నేను మీకు ఆ విశయం చెబితే, మీరు ఆమెను అడుగుతారని భయం తో చెప్పడం లేదు. నా మాట విని నేను పని మానేసానని చెప్పండి అంది కొంచెం వాయిస్ తగ్గించి. నేను చేస్తున్న పనిని ఆపి, ఆమె వద్దకు వెళ్లాను. ఏం జరిగిందో చెప్పు. నేను ఎవ్వరికీ చెప్పను, అడగను అని భరోసా ఇచ్చాను. కానీ నువ్వు చెప్పేది నాకు ముందే తెలుసు అని లోలోపల గర్వ పడుతున్నాను. అప్పుడే భళ్ళున ఏదో పేలిన శబ్దం వచ్చింది "మేడం నన్ను మీ ఇంట్లో పని మానేయమని చెప్పింది". నాకు నమ్మాలనిపించలేదు. ఎందుకంటే మేడం ఇలా చేయడం వలన ఏ ఉపయోగం ఉండదు. ఇది నిజమని నా ఆలోచనలకు అందడం లేదు. అలా చెప్పాల్సిన అవసరం ఆమెకు ఏముంటుంది అంటూ కొంచెం అనుమానంగా అడిగాను. మీకు పెళ్ళి సంబంధాలు చూడమంటూ ఏదో కాయితం ఇచ్చారంట కదా. అందులో మీ వర్ణం రాసి ఉందంట. ఆరోజే నన్ను పని మానేయమంది.  

నాకు నెమ్మదిగా సినిమా మొత్తం 70 mm లో కనిపిస్తుంది. నాకు పెళ్ళి సంబంధాలు చూడాలని ఆవిడ ఎంతగానో ఆత్రుత పడింది. మీ caste ఏమిటో చెప్పండి, నేను మీకు సంబంధాలు చూస్తాను అంది. నేను ఏ కులం లో పుట్టినా నాకు కులం పట్టింపు  లేదు. నాకు సరిపడా అమ్మాయి దొరికినప్పుడు చెప్పండి అనే వాడిని. మీ కులమేంటని వాళ్లడిగినా చెప్పాలి గదా! అనేది. అవసరం వచ్చినపుడు చెబుతానులెమ్మని చెప్పి వచ్చేసే వాడిని. కాని ఓ రోజు, వాళ్ళింటికి ఎవరో వచ్చారని, ఉన్నపళంగా నా biodata కావాలని అడిగింది. సరేనని అన్ని వివరాలు రాసి (కులంతో సహా) ఇచ్చాను. 

ఆ కాగితం గురించే ఇప్పుడు ఈమె మాట్లాడుతుంది. నా ఆలోచనలను భగ్నం చేస్తూ ఈమె మాట్లాడుతుంది. నాకు వేరే చోట పని దొరకక ఇక్కడ పని చేయడం లేదు సార్. మీరు పని చేసుకోవడం ఇబ్బంది అని చేస్తుంది. ఈ మాటలు మాట్లాడేటపుడు ఆమెలో ఓ Disability కోణం కనిపిస్తుంది. బహుశ తన స్థాయిలో దానిని జాలి లేదా మంచితనం అనవచ్చు. మా ఆయన చాలా తిక్కోడు, ఈ విశయం మా ఆయనకు తెలిస్తే ఖచ్చితంగా మానేయమంటాడు. రాత్రి మేడం మా ఆయనతో  ఫోన్ లో మాట్లాడుతుంటే ఈ విశయం అతనికి చెబుతుందేమో అని అనుమానం వచ్చింది. అలా జరిగితే ఖచ్చితంగా నేను రాను అంటూ ఆపింది. 

నేను ఎలా స్పందించాలి. బాగా డబ్బులున్న ఓ ’గౌడ’ మేడం కి, వాచ్ మేన్ (మా పనావిడ భర్త) గా పనిచేస్తున్న ’గౌడ’ వ్యక్తికి నా మాదిగత్వంతో సమస్య.   వాళ్ళిద్దరికీ గౌడ స్త్రీ నా ఇంట్లో పనిచేయడం అవమానం లేదా అంటు. నా ప్రమేయం లేకుండానే నా చుట్టూ సామాజిక కంచె. ఆ కంచెను నేను చదివిన చదువు, నేను చెప్పే చదువు, నేనిచ్చే జీతం జయించలేక పోయాయి. 

ఇది అంత ఆశ్చర్యపోయేంత విశయం కాదు. జీవితంలో ప్రతీ క్షణం ఎంతో మంది ప్రత్యక్షంగానో, పరోక్షంగానో మనువాదాన్ని మోస్తూనే ఉన్నారు. పైనుదహరించిన ఎవ్వరికీ నేను స్పందించాల్సిన అవసరం లేదు. ’ఇప్పుడు కులం ఎక్కడుంది చెప్పండి’ అనే కుహనా వాదులతో నేను ఎప్పుడూ వాదిస్తూ ఉంటాను. వారికోసం చరిత్రలో పనికొస్తుందని రాసుకున్న వ్యాసం ఇది అంతే. 

రెండేళ్ళ క్రితం నేను ఇలాంటిదే ఒక బ్లాగు వ్రాసాను. అందులోనూ మీ కులం చెబితే నేను మీకు పెళ్ళి సంబంధం చూస్తాను అని రెండు రోజుల పరిచయంలో ఓ వ్యక్తి అడిగాడు. దీనిని బట్టి చూస్తే మన చురుకుదనాన్ని, తేజస్సును, పఠిమను, శరీర రంగును, చూసిన వాళ్లకి నేనేకులానికి చెందుతానో అన్న సందిగ్ధం పోవాలంటే పెళ్ళి సంబంధాల బయోడేటా ఇస్తే సరిపోతుందని తెలుసుకున్నాను. 

ఈ కొత్త విధానాన్ని కనిపెట్టిన మనువాదులను అభినందిస్తూ చెబుతున్నా "మీరు నా వెంట్రుక ముక్క కూడా పీకలేరు". 

జీవిత కాల అభ్యసనం

జీవిత కాల అభ్యసనంలో ఎప్పుడో, ఎక్కడో, తెలిసో, తెలియకో, కొన్ని విషయాలను నేర్చేసుకుంటాం. అలా నేర్చుకొన్న విశయాలు ఎక్కడనుండి, ఎప్పుడు నేర్చుకొన్నామో తెలిసినప్పుడు, మెదడులోనుండి ఎక్కడో చిరునవ్వు మొదలయ్యి, మనసంతా తేలిపోయినట్టు అనిపిస్తుంది. అలా నా జీవితంలో ప్రభావాన్ని చూపిస్తున్న వ్యక్తులు ఎంతమంది ఉన్నారో అని గుర్తుచేసుకొని ఇలా రాసుకోవడం ఇంకా బావుంటుంది.
1. ఐదో తరగతిలో ’మన దేహం’ పాఠం చెబుతూ పాల్ విశ్వాసం మాశ్టారు ముఖాన్ని చల్లటి నీటితో కడగితే ఆరోగ్యం అని చెప్పి, అందుకే నేను వేడినీళ్ల స్నానంలోనూ ముఖాన్ని మాత్రం చల్లనీళ్లతోనే కడుగుతాను అని చెప్పారు. ఆరోజునుండి, ముఖం కడిగినప్పుడల్లా మాష్టారు మాట్లాడుతూనే ఉంటారు.
2. సాంప్రదాయ సమాజంలో ఆధునిక ఆలోచనలతో జీవించడానిక్ తమపై పరిపూర్ణ అవగాహన కావాలి, ధైర్యం కావాలి. ఈ రెండు కలబోసి డోలాయమానంలో ఉన్న ప్రతీసారీ ముందుకు నెట్టడానికి ఎప్పుడూ సిద్దంగా (ఆలోచనలలో) ఉంటారు మా విజయలక్ష్మి (Geography)మేడం .
౩. స్కూలో అసెంబ్లీ జరిగేటపుడు, వార్తలు చదివే సంస్కృతి ఉంది. ఎప్పుడూ తెలుగు వార్తలు చదివే నేను ఇంగ్లీషులో చదవాలనుకున్నాను. అప్పుడు ఇంగ్లీషు తిరుపతిరావు సార్, నువు తెలుగులో దిట్టవే కానీ ఇంగ్లీషులో కాదు అన్నారు. ఎప్పుడు పబ్లిక్ లో మాట్లాడాలనుకున్నా, ఆయన గుర్తురాకుండా ఆ ఉపన్యాసం సాగదు.
4. నాలో ఏమి ఉండేదో నాకు తెలియదు, నాలో ఏమి పోయిందో కూడా తెలియదు. కానీ ఇద్దరు మిత్రులు (కె.కె, శరీన్) నువ్వు నువ్వులా లేవురా. something is missing. అన్నారు (1995 లో) నా ఎంక్వరీ ప్రక్రియని అలా మొదలు పెట్టి వదిలేసారు వాళ్ళు. అది ఆగమన్నా ఆగడం లేదు.

’ప్రైవేట్’ మాయ

ట్రావెల్స్: సాయి అంజనా
సమయం: రాత్రి ఎనిమిదిన్నర
ఎక్కు స్థలము: టొయోటా, కొండాపూర్
---------------------------------

'హలో సార్ ఎక్కడున్నారు? మా బస్ వచ్చింది చూసారా’ రండి అంటూ దూరం నుండి ఫోన్ చేసి, బస్సు దగ్గరకు రాగానే మీరు సీటు నెం. C2 కదా, అని తలుపు తీసి లోపలికి ఆహ్వానించాడు. ’త్వరగా ఎక్కండి సార్, వెళ్ళి మీ సీట్ లో కూర్చోండి, రండి’ అన్న డ్రైవర్ మాటలు బుద్దిగా విని, seat దగ్గరకు వెళ్ళాను. అక్కడికి వెళ్లగానే C1 లో ఎవరో ఒక స్తీ, C2 లో ఒక చిన్న బాబు. ఈ రాత్రి ప్రశాంతంగా ప్రయాణం చేసే యోగం లేదన్నమాట అని అనుకుంటూ ’ ఈ సీట్ నాది అన్నాను’ అన్నాను మెల్లగా. ఆమె పైనుండి కిందకి ఓ లుక్కేసి, ’ఇది లేడీస్ సీట్ అంది’ అంది కొంచెం చిరాగ్గా.

బాబూ కండక్టర్ నా సీటేదీ అని అడిగితే, ఆ వెనుక సీట్ చూపించి, అక్కడ కూర్చోండి సర్, అది విండో సీట్ అన్నాడు. సో ఇక్కడ మనవాడు బెనిపిట్ చేశాడన్నమాట. సరేలే అని కూర్చున్నాను. ఓ పది నిమిషాలు నన్ను ఎంజాయ్ చేయనిచ్చి, 'సార మీరిప్పుడు G4 వెళ్ళాలి అన్నాడు. అదేమిటి నన్ను అంత వెనుకకు పంపుతున్నావు అన్నాను. అది విండో సీట్ సర్. బావుంటుంది అన్నాడు. నాకు విండో సీట్ మీద అంత ఇష్టం లేదు లే. వెనుకకు లేకుండా వుండాలి అంతే అన్నాను. మీకెందుకు సర్. ఈ మధ్యలో నేను వేరే చోట చూస్తాను కదా అన్నాడు. 'చూడ లేకపోతే' అని నేను రెట్టిస్తే 'నేనేమి చేయగలను సర్, ఆన్ లైన్ లో మీ టికెట్ ఎలా వుంటే అలా ఇస్తాం అన్నాడు. ప్రశాంతంగా ఉన్న నా మనసులోకి వాడు ఒక కొత్త ప్రశ్న ను లేవనెత్తాడు. టికెట్ బుక్ చేసినవాడు C2 అని చెప్పాడు, వీడు ఎక్కించుకొనేటపుడు C2 కదా అని అడిగాడు, ఇప్పులేలా తేడా పడిందబ్బా అని అనుకొని అదే విషయం వాడినే అడిగాను. ట్రావెల్స్ వాళ్ళు అంతే సర్. మాట సరిగ్గా వినరు, వాళ్లకి కమీషన్ ముఖ్యం అంతే మా వాళ్ళేదో చెబుతారు. వాళ్ళేదో రాస్తారు. మేమేమి చేయగలం అంటూ ప్రశాంతంగా నవ్వుతున్నాడు. వాడి మాటల్లో తీయదనం, వాడి చిరునవ్వు. 'వీడు ఏమీ చేయలేదులే' అనుకొని వెనుక seat కి వెల్లిపోయాను. చాలా సార్లు నాకు ఇలాంటి అనుభవాలు ఎదురవుతూ ఉంటాయి. కానీ ఈసారి దానిని జీర్నించుకో లేక పోతున్నాను. నా ఆలోచనకు తోడుగా మధ్య మధ్యలో స్పేడ్ బ్రేకర్లు నన్ను కుదుపు తున్నాయి.

వెంటనే నేను బుక్ చేసిన travels కి ఫోన్ చేసి విషయం చెప్పాను. అలా ఎందుకు చేస్తాం సర్. రోజుకు ఎన్ని సార్లు బుక్ చేస్తాం. ఆ కండక్టర్ తో ఫోన్ చేయించండి, నేను మాట్లాడతాను అన్నాడు. అయితే ఈ రోజు నా అసహనం మామూలు గా తగ్గేట్టు లేదు. ఇంతలో అరికాల్లోకి జారిపోయిన నా బ్రెయిన్ మోకాలులోకి వచ్చింది. వీడు ఇంత సేపు ఆన్ లైన్ చార్ట్ అంటున్నాడు కదా. అది చూస్తే బావుంటుంది కదా అనుకొని వెనుక సీట్ లో వున్న నేను, కేబిన్ లో ఉన్న కండక్టర్ కి ఫోన్ చేసి, చార్ట్ తీసుకు రమ్మన్నాను. అవతలి వారి గొంతు మారింది. మీకు ఎల్.బి నగర్ లో సీటు మారుస్తా సర్. అన్నాడు. మారుద్దుగానీలే ముందు చార్ట్ తీసుకొని రా అన్నాను. చార్ట్ లేకుండా వచ్చి, సర్ కొంచెం ఓపిక పట్టండి, మీ సీట్ మార్చేస్తా అన్నాడు. అది ఓ.కే. నేను చార్ట్ చూడాలి అన్నాను. "చార్ట్ మా పర్సనల్ సర్. ఎవ్వరికి ఇవ్వం" అన్నాడు. మోకాలులో ఉన్న బ్రెయిన్ కడుపులోకి వచ్చింది. వెంటనే నేను టికెట్ బుక్ చేసిన వాడికి ఫోన్ చేసి, మాట్లాడు అంటూ కండక్టర్ కి ఇచ్చాను. అప్పుడే తగిలింది షాక్.
" అన్నా నేను సాయి. హెడ్ ఆఫీసు లో ఈ సీట్ అరేంజ్ చేయమన్నారు. ఇప్పుడు మార్చేస్తున్నాను" అన్నాడు. ఇంక నేను మాట్లాడడానికి వాళ్ళు అవకాశం ఇవ్వలేదు. 'మీ సేట్ మార్చేస్తాడు సార్ అంటూ మా వాడు ఫోన్ పెట్టేసాడు. బస్సులో నా సీట్ మార్చేసాడు. ఆ తరువాత ఆ యంగ్ కుర్రాడు నన్ను చూసి నవ్వలేదు.

నాకు కులం నచ్చదు... మీ కులమేంటో చెబుతారా?

అదో style. అదొక methodology. ఏ మాయ కబుర్లైనా చెప్పి, మనతో మన చేసే వాడి కులం తెలియాలి. అలా తెలియకపోతే బహుశ తిన్నది అరగదేమో? రాత్రి నిద్ర పట్టదేమో? ఒళ్ళంతా ఏదో కనిపించని పురుగు పాకినట్టవుతుందేమో. ఏమో... ఏమో... ఏమవుతుందో నాకు తెలియదు. కానీ ఇలా చాలా సార్లు జరిగింది. ప్రతీ సారీ నాకు పరీక్షే. చివరికి నా కులాన్ని చెప్పినపుడే నేను pass. నేను answer ఇచ్చే వరకూ question రకరకాలుగా మారుతూ ఉంటుంది.

“నిన్ను నువ్వు తెలుసుకోగలిగితే, ఇంకెవ్వరినీ వేలెత్తి చూపించవు” అని చాలా సార్లు చదివాం. అది ఎవరైనా పాటిస్తారో లేదో నాకు తెలియదు కానీ, ఎదుటి వాని కులం తెలుసుకోవాలని అనిపించినపుడు మాత్రం “మా ---- కులం లో ఇలా ఉంటుంది సర్”. ఆ సందర్భం ఎక్కడినుండి వచ్చిందో, ఎందుకు వచ్చిందో నాకు అర్ధం కాదు. కానీ అకస్మాత్తుగా వచ్చేస్తుంది. ఒక సునామీ వచ్చినట్టు, ఒక ప్రమాదం జరిగినట్టు. ఈ ఆట ఆడడం నా వల్ల కావడం లేదు. నేను కూడా నా పేరు చివర నా కులాన్ని తగిలించేసుకుంటాను. నా శరీరం రంగుని, నా మాటలని, నా దుస్తులని, నేను వాడే వస్తువులని కొన్ని వందల సార్లు scanning చేసి, litmus test లో clear cut results రాక, వాళ్ల అనుమానం, నిజమో కాదో తెలియక, వారు సతమతమవుతూ, నన్ను ఇబ్బంది పెట్టే methodology కి good bye చెప్పేయ్యాలి. ఈ బాధంతా ఎందుకో తెలుసా?

Graduation Spot Valuation కి వెళ్ళాను. కొత్త. అలా.. అలా చూసుకుంటూ ఓ ఖాళీ చోటు చూసుకొని కూర్చున్నాను. పక్కాయనతో పరిచయం. ఆయన ఏ భేషజాలు లేని వ్యక్తి. నాకేదైనా సాయం చేయాలంటే దబ్బున ముందుకొస్తాడు. ఒక్క రోజులోనే ఒక deal కి వచ్చేసాం. ప్రతీ రోజూ ఇద్దరం ఇలాగే కూర్చుందాం అని. ఇద్దరూ దాదాపు ఒకే ఏరియాకి చెందడం వల్ల కలసి ఒకే బైక్ (నాది) వెళ్లడానికి ఒప్పందం కుదిరింది.

Step: 1

సార్ మీకు ---- university లో ---- professor. ------ Reddy తెలుసా అన్నాడు. [సుమరు 30 ఏళ్ళ క్రిందటి కధ]. ఆయన నన్ను చూసి నువ్వు SC వా అని అడిగాడు. నేను అవును అన్నాను, నిజానికి నేను SC కాదు. అయినా SC అయితే తప్పేంటి.

అకస్మాత్తుగా ఈ topic ఏమిటబ్బా? అనికుని, అబ్బో ఏమి ఆదర్శం అనుకున్నాను.

SC వాడికి నీ ---- పేరు ఎందుకురా. ఏ మల్లయ్యో, ఎల్లయ్యో పెట్టుకోవచ్చుకదా అన్నాడు. ఏమో సార్. మా అమ్మా, నాన్నా ఇలా పెట్టారు అన్నాను.

అలా నిజంగా జరిగి ఉంటుందా అని ఆలోచిస్తున్నాను. అయితే ఈ topic ఎందుకు నడిపిస్తున్నాడో అర్ధం కాలేదు. అయితే నేను శ్రోతగా ఉన్నాను.

“మీ కమ్మోళ్ళింతేరా” అని అనేవాడు. నాకు మార్కులు చాలా తక్కువ వేసాడు. నన్ను personal గా కలిస్తే మార్కులు పెంచుతానన్నాడు. కానీ నేనే వెళ్లలేదు.

కమ్మ, రెడ్డి conflict గురించేమైనా మాట్లాడతాడేమో అనుకున్నాను. కానీ దానిమీద చర్చ నడువలేదు. మధ్యలో నాకో అనుమానం వచ్చించి. గురువుగారేమైనా నా కులం తెలుసుకోవడానికి ఈ story లన్నీ చెబుతున్నాడా అని. కందకు లేని దురద కత్తిపీటకెందుకని మౌనంగానే ఉన్నాను.

Step: 2

అది మేము కలసి ప్రయాణం చేస్తున్న రెండో రోజు.

సార్ ఇలా అడుగుతున్నానని ఏమో అనుకోవద్దు. [నాకు విశయం అర్ధమవుతుంది] Generala గా నేను ఇటువంటి వాటికి వ్యతిరేకిని. కానీ ఇండియాలో తప్పదు. పెళ్ళి సంబంధాలకోసం అడుగుతున్నాను. మీ కులం ఏమిటి?

పరిచయమయిన మూడో రోజున, నేను సహాయం అడుగకుండానే, నాకు పెళ్ళి సంబంధం చూడాలని ఆయనకి అనిపించింది. చాలా గొప్ప మనసు.

అయితే అప్పటికీ ఆయన అంతరార్ధాన్ని అర్ధం చేసుకొని కేవలం సరైన ప్రశ్న కోసం ఎదుర చూస్తున్న నేను చిన్న చిరునవ్వు నవ్వి “నేను మాదిగ” అన్నాను.

ఓహ్. మాకు తెలిసిన వాళ్ళు చాలా మంది ఉన్నారు సర్. ఆయన సంబరాన్ని వ్యక్తం చేసాడు. కాకపోతే నేనే ఇంకా పెళ్ళి చేసుకోవాలన్న ఆలోచనలో లేను.

ఒకసారి కాదు, రెండు సార్లు కాదు, ప్రతీ సారీ అదే ఆట. కేవలం మనుషులు మారతారు. Repeat. Repeat. Repeat.

అందుకే నా పేరు “సురేష్ కుమార్ మాదిగ”.

ఇప్పుడు నా ఆట మొదలు. జనాల ఆట కట్టు

గుంటూరోల్లూ సూపర్

సమయం మధ్యాహ్నం రెండు గంటల ముప్పై నిమిషాలు. నేను రాజమండ్రి నుండి రామచంద్రపురం ఆటోలో ప్రయాణిస్తున్నాను. డ్రైవర్ మాట విధానం చూసి, ఎక్కడా గుంటూరా? అని అడిగాను. అవునన్నా ’నల్ల చెరువు’ అన్నాడు. కొంత పరిచయం నడిచాక, ’మా గోదారోల్లు సూపరు’ అని గుర్తుకు వచ్చి, గుంటూరోల్లు తెలివైనోళ్లా, గోదారోల్లు తెలివైనోళ్లా అని అడిగాను. మనోడు అనుకున్నదే తడవుగా, "నేను ప్రకాశం, క్రిష్ణా, గుంటూరు, కర్నూలు, హైదరాబాదు, ఇన్ని జిల్లాలు తిరిగా.. కానీ అన్నా! ఈ జిల్లావోళ్లంతా తెలివైనోల్లిని నేనెక్కడా చూడలేదన్నా’ అన్నాడు. అది పాజిటివ్ గానో నెగటివ్ గానో నాకు అర్ధం కాలేదు. కానీ ఉత్సుకత పెరిగింది.

నిజమా! అయితే ఒక్క ఉదాహరణ చెప్పు. చాలాసేపు వీళ్ళు మామూలోళ్ళుకాదు అని చాలా సేపు చెప్పాడు. చివరికి నా బాధ పడలేక ఒక ఉదాహరణ చెప్పాడు.

ఫైనాన్స్ ఎవరైనా బండి తీసుకుంటే మా గుంటూరులో రెండు నెలల పదిహేను రోజుల వరకూ ఫైనాన్సర్ రాడు, కానీ ఇక్కడ నెలరోజులకే ఇబ్బంది పెడతాడు. ఇది రూల్ కి చాలా వ్యతిరేకం. అలా అడ్డంగా సంపాదించేస్తారు. ఇది నేను ఏ జిల్లాలోనూ చూడలేదు అన్నాడు. వినడానికి చేదుగా ఉన్నా భరించలేని నిజం. నేను మౌనంగానే తల ఆడిస్తున్నాను. అతను చెప్పుకు పోతున్నాడు.

ఎవరో గొడవో ఎందుకు, నా స్వానుభవమే చెబుతాను. రెండు నెలల క్రితం నేను ఈ ఆటోను ఫైనాన్స్ లో తీసుకున్నందుకు నేను చాలా ఇబ్బంది పడ్డాను. నెలరోజుల్లో ఐదువేలు కట్టాలి. కట్టలేకపోయాను. మూడు దఫాగా (అదే నెలలో) నాలుగు వేల అయిదు వందలు కట్టాను. ఇక ఐదు వందలు మాత్రమే ఇవ్వాలి. వాటికోసం నన్ను కొంతమంది హైవే రోడ్డులో ఆపారు. ఆటోను ఆఫీసుకు తీసుకెళ్ళి సీజ్ చేస్తామన్నారు. నా ఆధారాన్నే తీసేసుకుంటే ఇక నా బ్రతుకెలా... అప్పు తీర్చేదెలా... బాధ, కోపం వచ్చేసాయి. అందుకో ఒకడు బండిలోకి వచ్చి కూర్చొని పోనీయ్ అన్నాడు. ఆపుకోవడం నా వల్ల కాలేదు. అయిదు వందలు కోసం నన్ను ఇంత బాధ పెడుతున్నారు. బండి తీసుకెళ్ళి హెవీ వెహికిల్ కిందకు పోనిస్తాను. నాతో పాటు నిన్ను తీసుకెళ్ళిపోతాను. నాకు ప్రాణం మీద తీపి లేదు, నువ్వు కూడా వస్తావా అని బండి స్టార్ట్ చేసాను. వాడు గబగబా బండి దిగేసాను.

గుంటూరోన్ని.. తలదించుకొని బ్రతకను.. నిన్ను బయటికి లాగుతా... నువు రూల్ కి వ్యతిరేకంగా వెళ్తూ అందరినీ ఇబ్బంది పెడుతున్నావు. అమాయకుల దగ్గరనుండీ వడ్డీ పేరుతో బండి తీసుకెళ్ళిపోయి, వేరే వాళ్లకి అమ్మేస్తున్నాను. ఇవన్నీ బయటికి వస్తాయి. అని గట్టిగా మాట్లాడా. ఇప్పటి వరకూ మళ్ళీ నా దగ్గరకు రాలేదు. రూల్స్ తెలియకపోతేం వీళ్ళనుండి మనం నెగ్గలేం.. అంటూ చెబుతున్నాడు..

నా ఆలోచనలకు తోడైయింది "గుంటూరోళ్ళూ సూపర్"

మా గోదారోల్లు సూపరు

అది నర్సాపురం- సఖినేటిపల్లి రేవు. నేను మొదటి సారి పంటి ఎక్కాను. నా స్కూటి ని నెమ్మదిగా ఎక్కించి, రివర్స్ చేసి నిల్చున్నాను. ఇంతలో ఒక పల్సర్ బండి మీద హీరో లాంటి కుర్రాడు వచ్చాడు. ఇంత పెద్ద బండి ఎలా రివర్స్ చేస్తాడా అని ఆశగా చూస్తున్నాను.
బండి తిన్నగా ఎక్కించి, సైడు స్టాండు వేసి, దానిపై గిర్రున తిప్పి, నేను నిలబడ్డ లైనులోకి సమానంగా వచ్చాడు. పవన్ కళ్యాన్ సినిమా చూసినట్టనిపించింది.
సన్నగా నా పెదాలపై చిరునవ్వుతో, నా మనసు అంది 'మా గోదారోల్లు సూపరు'

ఖమ్మం కవులతో నా అనుబంధం

1. నన్ను కలిసిన మొదటి ఖమ్మం కవి ఐనాల సైదులు. విచిత్రమైన కలయిక, కొన్ని క్షణాలలోనే అల్లుకున్న అనుబంధం, అంతలోనే మేమిద్దరం హైదరాబాదు యూనివర్సిటీలో రూమ్మేట్స్ అయిపోయాము. సైదులు కలయిక నా జీవితంలో చాలా విలువైన మార్పులను తీసుకువచ్చింది. తను కలసిన ప్రతీసారి ఒక్కో తూటాను నాపై వదిలి, మనసు పొరల్ని పేల్చేసి వెళ్ళిపోతాడు. నీ మాట పవర్ఫుల్ అని ఒకసారి, నీ మాటకన్నా నీ రాత ఇంకా పవర్ఫుల్ అని ఇంకోసారీ అనేసి, నా లోపలి వాడిని వెలికి (కెలికి) వెళ్ళిపోతాడు.ఈ రోజు నేను రాస్తున్న ప్రతీమాటకి ఈ 'ఖమ్మం' సైదులే స్పూర్తి.

2. ఈసారి కలసినపుడు తనతో గద్దపాటి శ్రీనివాస్ ని తీసుకువచ్చాడు. మా 'ఖమ్మం' కవి అంటూ పరిచయం చేసాడు. నువ్వు మా ఖమ్మం రావలయ్యా, అప్పుడే కదా మావాళ్ళు గురించి తెలిసేది అంటూ చాలా సార్లు ఆహ్వానించేవాడు. ఖమ్మం కవులు, రచయితల ఆధ్వ్యర్యంలో జరిగే ప్రతీ పనిని కళ్ళకు కట్టినట్టుగా వివరించేవాడు. అదే ఇప్పుడు నన్ను ఖమ్మం కవుల 'స్వేచ్చ కోసం' కు స్పందన రాయడానికి కారణం.
3. ఐనాల సైదులు, గద్దపాటి శ్రీనివాస్ సంపాదకత్వంలో వచ్చిన శ్రీ శ్రీ స్మారక కవితా సంకలనం "స్వేచ్చ కోసం" భావుకులందరికీ ఎంతో స్వేచ్చనిచ్చింది. కవిత్వానికున్న ప్రామాణికత ముసుగును తొలగించి మనసుపొరల్లో అల్లుకున్న ఏ భావాల తోరణమైనా కవితే అని చాటి చెప్పింది. రూపం మార్చిన కుల భూతాన్ని, కువ్వలలై ఎగిరెల్లిన మాదిగ మనసుని, శ్రీ శ్రీ సరళ సామ్రాజ్యాన్ని, బానిస చేసిన డాలర్ వర్షాన్ని, భరతమాత అరవై వసంతాల సిగ్గుని, ఎందుకో కొరగాని వినతి పత్రాల్ని వివరంగా చూపించింది.
ఈ ప్రజా రచయితల సమాఖ్య, అపనమ్మకాల అమ్మను నమ్మనంది, మండే ఆకలి బాధను ఎవరు తీసుస్తారంది, పురుగు మందుల పిరికితనానికి ధైర్యాన్నిచ్చింది, స్త్రీ మూర్థి తనపై జరుగుతున్న ఆగడాలకు ఖడ్గమై రావాలంది, కుంభకోణాల ఎన్నీకలాలను తన్నుకు చావమని, నఖ శిఖ పర్యంతం శ్రీ శ్రీ ని స్పౄశించి వదిలింది.

ఆ తడిమిన అక్షరాలను త్వరలో వివరిస్తాను

నాన్న 'లవ్’

1970 ల మాట

దిగుమర్తి సూరయ్య గారి (మా తాతగారు) పెద్ద కుమారుడు దిగుమర్తి రాఘవులు గారు (మా నాన్నగారు). రాఘవులు గారు కుటుంబ భారాన్నంతా తలకెత్తుకొని నడుస్తున్న రోజులవి. ఆయన వృత్తి పరంగా వడ్డీ వ్యాపార కంపెనీలో డబ్బు వసూలుదారుడైనా, ప్రవృత్తి పరంగా బుర్రకధ కళాకారుడు. ప్రతీ రోజూ ఉద్యోగ నిమిత్తం సుమారు 30 కిలోమీటర్లు తిరిగి, సాయంత్రానికి తన బుర్రకధ స్నేహితులతో కలసి, practice చేసి రాత్రి 10 గం. ల కు ఇంటికి వచ్చేవారట. రాఘవులు గారు వచ్చేవరకూ సూరయ్య గారు, వారింటికి దగ్గరలో ఉన్న కాలువ దగ్గర, (అప్పట్లో వంతెనలు లేవు) తన వయసు స్నేహితులతో కాలక్షేపం చేస్తూ కొడుకు రాకను గమనిస్తూ ఉండేవారట. కొడుకు వస్తున్న విషయం గమనించిన వెంటనే మెల్లగా అక్కడనుండి ఇంటికి చేరుకొనే వారట. ఇది గమనించిన రాఘవులు గారు తన ఎక్కడికి వెళ్ళినా, తన తండ్రి ఎదురు చూస్తారనే ఉద్దేశ్యంతో వీలయినంత త్వరగా ఇంటికి చేరుకొనే వారట. కానీ ఎప్పుడూ వారు ఈ విషయాన్ని ప్రత్యక్షంగా చర్చించలేదు.

1990 ల మాట
రాఘవులు గారి పెద్దకుమారుడు వీరకిషోర్. ఆయన జీవిత భీమా సంస్తలో ఉద్యోగి. తన తండ్రిలాగే కుటుంబ భారాన్నిభుజాన వేసుకొని నడిచేవారు. కాలం మారింది. ఆ ఊరికి ఒక వంతెన వచ్చింది. రాఘవులు గారి ఇంటికి మోటారు వాహనం కూడా వచ్చింది. కిషోర్ గారు ఎక్కడికి వెళ్ళినా, రాఘవులు గారు నిదుర పోయే వారు కాదు. పెద్ద కొడుకు వచ్చాడన్న సంగతి తెలిసిన తరువాతే ఆయన కునుకు తీసేవారు. ఎంత రాత్రయినా కుమారుని వాహనం శబ్దం విన్న తరువాత, ఏదో పని ఉన్నట్టుగా బయటకు వచ్చి, పడుకోవడానికి వెళ్ళేవారు. ఇది గమనించిన కిషోర్ గారు, ఎంత దూరం వెళ్ళినా, తన తండ్రి నిదుర పోకుండా చూస్తారని, వీలైనంత త్వరగా ఇంటికి చేరుకొనే వారు. వీరు ఎప్పుడూ చర్చించు కోలేదు.

2010 లో కిషోర్ గారి పెద్ద కుమారుడు ప్రణయ రంజిత్ ఏమి చేస్తాడో చూడాలి.

'కీడెంచి మేలెంచు '

ఇది అస్తమానూ వినబడే మాట కాదు. దానికో సమయం సందర్భం వుంటాయి. నా మట్టిబుర్రకి చాలాకాలం అదేమిటొ అర్ధం కాలేదు. కానీ ఎవరి చేతిలొనైనా మోసపోయినప్పుడు, మనం మంచోడనుకున్న వాళ్ళు మనకి మంచోళ్ళు కానప్పుడు, మన మాట విన్తరనుకున్నవాల్లు మన మాట విననప్పుడు, ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే మనకి బాధ కలిగినప్పుడు, మనం పక్కావారి మీద కోపాన్ని మాటల్లో తీర్చేసుకోవడానికి ఉపయోగించే పదం. అది విన్నప్పుడల్లా నేను అనుకొనే వాడిని, ఒక మనిషిని చూడగానే వాళ్ళు మంచో కాదో ఎలా తెసుస్తుంది అని. చాలా కాలం ఆలోచించాను, ప్రయత్నించాను. నావల్ల కాలేదు. ఎప్పటికి నేను ఎదుటి వారి గురించి తెలుసుకోలేక పోయాను. అందరు అనుకొనే "ఆ" మోసం అనుభవాలు వస్తూనే వున్నాయి. ప్రతీ సారీ చిన్నప్పటి నుండి చెవిలో అరిగిపోయిన రికార్డు గుర్తొస్తూనే వుంది. కానీ ఓ రోజు, నా మంచం మీద వెల్లకిలా పడుకొని, గిర్రున తిరుగుతున్న పంఖా వైపు చూస్తూ, పని పాటా లేక, తల అలా ఇలా తిప్పుతూ ఉంటే, తళుక్కున మెదడులో మెదిలిన ఓ తుక్కు అలోచన 'కీడెంచి మేలెంచు ' తుప్పొదిలి పోయింది, సమాధానం దొరికింది. అవును నిజమే కీడెంచకపోతే మేలెంచలేము. నేను చదివిన రాజనీతి తత్త్వం లో ఒక మహానుభావుడు చెప్పినట్టు మనుషులంతా స్వార్థ పరులు, క్రూరమైన స్వభావం కలవారు, దుర్మార్గులు అనుకుంటే సమస్యే లేకుండా పోతుంది. తప్పు చెయ్యని మనిషి ఉండడు. అది వ్యక్తీ నైజం.

మనుషులంతా ఇలానే ఉంటారు అని తెలిసినపుడు, నేనూ మనిషినే కాబట్టి ఇతర మనుషులతో నేనెలా వుండాలి అని ఆలోచించుకుంటే సరిపోతుంది కదా. అలాంటి సమయంలో ఎవరైనా మనం ఆకున్నంత చెడ్డగా కాకుండా వేరేలా ఉంటే వాళ్ళే మంచోళ్ళు. ఎప్పుడూ మంచిగా వుండడం అందరికీ అన్ని సమయాల్లోనూ సాధ్యం కాదుకదా, దీనిని మనం కీగ్రంట గమనించ గలిగితే అందరూ మంచోల్లే.

ఇంకేమి చెప్పమంటారు నాలో నూతనోత్సాహం. అందరూ నాలాంటి వారే.

“Who is that Dog?”

That was the day. I am shocked. I could not able to believe my self. I checked and re-checked. Yes, I am not wrong. I heard what she really said. “Who is that Dog?” Female voice asked from other side. She laughed and said Suresh. It is almost seven years old incident. I am still afraid of it.
To day she brought her daughter and called me interact. I am afraid. The kid may ask “Mom who is this Pig?”
Pig may be an avatar of Vishnu, dog may be a faithful pet, but I have my name. I have dignity of a living being. I smiled at her when her sister called me dog. I was really do not know what to do. I thought it was a different culture where I did not grew up. To day I know what dignity is. I know how to respect others, not only my friends but also other beings like me. I am happy because I did not grow up in the culture. I have never seen such address any where else. I am afraid; the kid may call me ‘Pig’.

పెట్రోలు దొంగతనం: మంచి అనుభవం

నేను సోమవారం [౦౮.౧౨.౨౦౦౮] న స్నేహితుడి వాళ్ళమ్మకు ఆపరేషను ఉందని రక్తం ఇవ్వడానికి నిమ్స్ కి వెళ్లాను. ప్రధాన ద్వారం దగ్గర, ఉదయం తొమ్మిది గంటలకు నా బండి (బజాజ్ స్పిరిట్) ఐదు రూపాయలు చెల్లించి, కాపలా పెట్టి లోనికి వెళ్లాను. నేను తిరిగి వచ్చేసరికి నా బండి కొంచెం లోపల వుండి. తాళం వేయవద్దని చెప్పడం వలన అసలు తాళం వేయకుండా, ఇంజను తాళం వేసి వెళ్లాను. సౌకర్యమ్ కోసం అలా పెట్టారని అనుకోని, బండి దగ్గరకు వెళ్లి బయలు దేరడానికి, పెట్రోలు ఆను చేద్దామని చూసే సరికి అక్కడి పరికరం బాగా వదులు అయిపోయి, పని చేయకుండా వుంది
ఎవరో నా బండి మీద గట్టి ప్రయత్నమే చేసారు. కానీ విఫలం అయ్యారు. ఇక ఎవ్వరైనా ఆ ప్రదేశంలో స్పిరిట్ బళ్ళు పెట్టుకోవచ్చు, ఎందుకంటే అది అంట సులభం కాదని తెలిసి పోయింది. ఆ దొంగ వున్నంత కాలం మనం నిర్భయంగా గా వుండవచ్చు. తను ఇక స్పిరిట్ జోలికి పోడు. ఇది తనకీ నాకు మంచి అనుభవమే కదా.

అసలు మనిషి

నా యూనివర్సిటీ జీవితం ప్రారంభమై ఇప్పటికి ఎనిమిది సంవత్సరాలు అయ్యింది। ఈ ఎనిమిదేళ్ళలో ఎన్నో ప్రశ్నలు, ప్రతీ పరిష్కారం తరువాత అందమైన అనుభవాలు. ప్రతీ అనుభవంలో మునుపెన్నడూ లేని జ్ఞానం. ఎంతో హాయిగా సాగి పోయే జీవితంలో ఎప్పుడూ ప్రశ్నలే.

నేను మొట్టమొదటి సారిగా విద్యార్ధి సంఘాలను ఇక్కడే చూసాను. యూనివర్సిటీ లో అడుగుపెట్టిన క్షణమే కనిపించిన విద్యార్ధి సంఘాల కరపత్రాలను చూసి "ఇందులో ఏ ఒక్కదానిలో వెళ్ళాకుండా బుద్దిగా చదువుకో" అని అన్నయ్య ఆజ్ఞ. అదే నా మొదటి ప్రశ్న.
విద్య వలన వినయము, వినయము వలన జ్ఞానము వస్తాయన్న మాట ఉన్నత విద్యలో నిజం కాదేమో అని అనిపించింది. ఎందుకంటే ఆధిపత్య వర్గాన్ని, అణచివేయబడ్డ వర్గాన్ని, అణచివేయబడ్డ వారిలో ఆధిపత్యాని, ఆధిపత్యంలో అణచివేతను కళ్ళారా చూసాను. వీళ్ళ పేరు ప్రక్కన డిగ్రీలు తప్ప, బుర్రలో ఏమీ పెరగదా అన్నది నా రెండో ప్రశ్న. మనం స్పర్సించేంత దారుణమైన ఆధిపత్యం. గొంతు పగిలిపోయేంతగా అరిచే పోరాటం. ఆ రెండింటికీ ఎప్పటికీ పోటీనే. ఎప్పుడూ కలవవు, ఎక్కడా ఆగవు.
ఇక్కడికి వచ్చేవరకూ నాకేమీ తెలియదు. నేనే కాదు నాలాంటి వారు చాలామంది వున్నారు. అంటే యూనివర్సిటీ అనేది అంత ఇరుకైన సమాజమా? దానికోసమేనా మనం ఇంత దూరం వచ్చాము. బుర్ర పగిలిపోయే ప్రశ్న. దాని సమాధానమే 'అసలు మనిషీ
ఇంతవరకూ వాస్తవాన్ని చెప్పుకోని వాడు, ఒప్పుకోని వాడు ఎంతో అన్యోన్యంగా జీవించారు. నిజాన్ని చెప్పుకోవాల్సి వస్తే దూరంగా పారిపోయారే తప్ప వాస్తవాన్ని పంచుకోలేక పోయారు. అందుకే ఇంత కాలం కనిపించనివన్నీ ఇప్పుడు ఆశ్చ్చర్యంగా, వింతగా అనిపిస్తున్నాయి. ఎందుకంటే ఇక్కడ కనిపిస్తున్న వాడు 'అసలు మనిషీ. ఏ అరమరికలు లేని మనిషి. తను నమ్మిన సిద్దాంతాన్ని నిక్కచ్చిగా, నిర్భయంగా పాటిస్తున్న మనిషి. తర తరాలుగా వస్తున్న వంశ పరంపర్యాన్ని నిలబెట్టడానికి ముందుకొచ్చి నిలబడ్డ ఉన్నత విద్యావంతుడు.
వినడానికి ఒకింత ఇబ్బందిగా వున్నా ఇదే వాస్తవం. ముసుగులో గుద్దులాట లేకుండా నేరుగా నీతో చెబుతున్నాడు తన చెప్పలనుకున్నదేదైనా. అందుకే వాస్తవం చాలా విలువైనది. నిన్ను తీర్చి దిద్దుకోవడానికి, నీకంటూ ఒక స్తానం ఏర్పాటు చేసుకోవడానికి ఇప్పుడే అవకాశం.
అంబేద్కరు చెప్పిన సమ సమాజం రావాలంటే ముందుగా ఆసలు మనిషిని తెలుకొవాలి. వాస్తవాన్ని అంగీకరించాలి. అంగీకరించిన వాస్తవం లోనుండి ఒక కొత్త మార్గాన్ని ఎన్నుకోవాలి. కులం వాస్తవం. కుల నిర్మూలన జరగాలంటే, మన కళ్ళముందు జరిగేవన్నీ కులం చాటున జరుగుతున్నాయని తెలుసుకోవాలి. ఆ చాటు తీస్తే తప్ప కులాన్ని తీయలేము ఎందుకంటే అదే అసలు మనిషి.

ఇక నుండి నా పని అసలు మనిషిని బయటకు తీయడం. ఎందుకంటే నా పోరాటం తనతోనే.

నిర్జీవమైన నవ్వు

నేను కొత్తగా ఉగ్యొగంలో చేరాను. ఒక కొత్త విషయాన్ని తెలుసుకున్నాను. మేము మధ్యఆహ్నం భోజనం చేసే సమయంలో జరిగే నిరంతర ప్రక్రియ ఇది. అందరూ మధ్యాహ్నం భోజనం డబ్బాలు తెచ్చుకుంటారు. కలిసే తింటారు. ఒక్కరికి ఆలస్యం ఐనా అందరూ ఆగుతారు. ఐతే ఒక్క మనిషి మాత్రం తెచ్చుకోవడం లేదు. అందరూ తమ డబ్బాల్లోంచి తలా ఇంతపెడతారు. వినడానికి, చూడడానికి బాగానే ఉన్నా, ఒక్కరికే సరిగా చాలని డబ్బాని ఎలా పంచుతున్నారన్నది నాకు అనుమానంగానే ఉండేది. అందుకేనేమో వాళ్ళు వీలయినప్పుడల్లా ఆఫీసు తరపున ఆ వ్యక్తికి భోజనం పెట్టాలని అడిగేవారు. అప్పుడప్పుడైతే పరవాలేదు గాని ఎప్పుడూ కుదరదని 'పై' వాళ్ళూ తేల్చి చెప్పేసారు. నాకు నిజంగానే బాధ అనిపించింది. తనకింకా పెళ్ళికాలేదు. అంతేకాక తనుండేది ఒక హాస్తల్లో. ఏమైనా చేయాలని తేవ్రంగా ఆలోచించాను. గత మూడు సంవత్సరారాలుగా తను అంటే అన్నారు. సాధ్యం కానిది ఏదీ లేదని బలంగా నమ్మే నేను, నా ఆలోచనన్ను, నాకన్నా పెద్ద స్థాయిలో వున్న నా స్నేహితుడికి చెప్పాను. చాలా బావుందని దానిని వాడు వెంటనే అమలు చేసేసాడు.మాతో భోజనం చేసే వాళ్ళతో ఎవరో ఒకరితొ ఒప్పందం కుదుర్చుకొని వాళ్ళకి ఎంతో కొంత ముట్టచెబితే బావుంటుంది కద అని అడిగితే, అందరూ మావల్ల కాదు అన్నారు. సరే మాకు 'టీ' లు తెచ్చే ఆయన ప్రక్కనే ఉంటాడు. తనని అడిగితే బావుంటుందంది అనగానే అందరూ సరే అన్నారు. అనుకునందే తడవుగా వావాళ్ళు అడిగేసారు. ఆయన నాకే అభ్యంతరం లేదు, ఒక్క మాట మా ఆవిడకు కూడా చెబుతాను అన్నాడు. అయితే ఆవిడ ముందుగానె మా వాళ్ళకు తెలియడం వల్ల ఇక సమస్య తేరిపోయిందని సంబరపడ్డారు అందరూ.
కానీ....ఖానీఏ వ్యక్తి కోసం అందరూ ఇంత ఆత్రుత పడుతున్నామో తరు మాత్రం మాట్లాడడం లేదు. కళ్ళళ్ళో ఆనందం లేదు, ఇంతమంది కష్టాన్ని తను గుర్తించనూ లేదు. నీ ఉద్దేస్యం ఏమిటి అని అడాగ్గానే ....ఒక నిర్జీవమైన నన్ను....
ఎందుకు???

నాకు డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ రాదు

నడపడం రాక అనుకున్నారా! కాదు కాదు. రూల్స్ ఒప్పుకోవు అంతే. వింత ఏమిటి అనుకుంటున్నారా. దాని వెనుక చాల ఏళ్ళ కధ ఉంది. నాకిప్పుడు ౩౦ సంవత్సరాలు. నాకు రెండో ఏడు మొదటి రోజున జ్వరం వచ్చి, క్రమేణా పోలియోగా మారిపోయింది. ఇప్పుడు నేను న ఎడమ కాలుకి ఏ రకమైన ఆధారం లేకుండా నడువలేను. ఐతే చిన్నప్పటినుండి నేను పెరిగిన వాతావరణంలో ఇది చేయలేవు అని నన్ను ఎవరూ అనలేదు, నేను అనుకోలేదు.

గత ఎనిమిది సంవత్సరాలుగా నేను హైదరాబాదులో ఉండడం వల్ల బయటికి వెళ్ళాలంటే తప్పకుండా నాకూ ఒక టూ వీలర్ కావాలి. మూడో తరగతి నుండే నాకు సైకిల్ తొక్కడం తెలుసు. ఇంటర్మీడియట్ లో లూనా తో మొదలు పెట్టి హోండా ఏక్టివా వరకు నేను నడపని బండి లేదు. (హైదరాబాదు లో కూడా)

ఇక లైసెన్స్ తీసుకోవాలని మావూరి ఆర్.టి.ఓ ఏజంటు దగ్గరకు వెళ్లాను. మీకు త్రీ వీలర్ ఇప్పించేస్తాను అన్నాడు. నేను కుదరదు, నేను టూ వీలర్ నడపగలను, నాకు అదే కావాలి అన్నాను. దాదాపు మూడు సంవత్సరాలు ఆ విషయం మీద ఎంత చర్చ జరిగిందో. కాని ఏ ఒక్కరూ నన్ను ఆర్.టి.ఓ దగ్గరకు తీసుకు వెళ్ళలేక పోయారు. లెక్కలేనన్ని వాయిదాలు. చివరకు నేనే నేరుగా వెళ్దామని నిర్ణయించుకుని వెళ్లాను. నా కోరికను విన్న గుమాస్తాలు మీరు పక్కన కూర్చోండి, మీది ప్రత్యేకం కదా అని దాదాపు నాలుగు గంటల సేపు నావైపు కూడా చూడలేదు. చివరకు నన్ను దూరం నుండి గమనించిన ఇంకో ఆయన నీ ప్రాబ్లం ఏమిటి అని అడిగాడు. అంతే అవకాసం కోసం ఎదురుచూస్తున్న నేను ఆయన ముందు నా కోపాన్ని వెల్ల గ్రక్కాను. అయన ఇచ్చిన అవకాశంతో లోపలికి వెళ్ళిన నేను నా కోరికను చెబితే, నన్ను అర్ధం చేసుకున్న ఆ అధికారి రూల్స్ ఒప్పుకోవని త్రీ వీలర్ తీసుకోమన్నాడు.

అందరి అర్హతలను పరీక్షించే వాళ్లు నా అర్హతను కూడా పరిక్షంచ వచ్చుకదా, కాని ఎందుకో రూల్స్ ఒప్పుకోవడం లేదు.